Od Izy

Zosia dziwnie się zachowywała. Czułam że coś ukrywa. Miałam tylko nadzieje że nie wplątała się w coś.
Kiedy szłam drogami Warszawy zobaczyłam Kubę. Pomachał mi.
Czułam że nie byłam dla niego już tylko przyjaciółką. Niestety dla niego on nadal był mi jak brat.
-Iza poczekaj..
-Tak?-zatrzymałam się.
-Gdzie idziesz?
-Do kwiaciarni.
-Mogę Cię odprowadzić?
-Czemu by nie.
Ruszyliśmy więc dalej.
-Słyszałaś o tym że Niemcy znowu zabierają ludzi?
-Nie. Kiedy?
-Na starym mieście. Właśnie teraz.
-To straszne. Gdzie ich zabierają?
-Nie wiem..-zamilkł-Oni nie wrócą, tak jak poprzedni.
Oboje szliśmy w milczeniu.
-Trzeba w końcu z tym coś zrobić-obużyłam się.
-Nie damy rady.
-Pesymista.
Dotarliśmy wreszcie do kwiacarni.
-To cześć.-odparłam i weszłam do środka.
Babcia akurat podcinała róże.
-Dzień dobry babciu-pocałowałam ją w policzek.
-Iza jest troche pracy a ja...
-Oczywiście że wszystkim się zajmę. Idź do domu.
Kwiaciarnia mieściła się na parterze kamienicy w której mieszkałyśmy i która należała do mojej rodziny. Dlatego też mogłam w kwiacarni siedzieć nawet po godzinie policyjnej która miała być już za dwie godziny.
-Jesteś kochana.
Babcia wyszła na zaplecze gdzie były schody prowadzące do domu.

***

Było już późno kiedy dzwoneczek w drzwiach zadzwonił.
Wyjrzałam za lady aby zobaczyć kto tak późno raczył mnie odwiedzić. Zmartwiłam się kiedy zobaczyłam żołnierza, niemieckiego żołnierza.
-Dobry wieczór.-odparł po niemiecku, na szczęście znałam ten język, każdy musiał
-W czym mogę pomóc?
Niemiec spojrzał się na mnie i przez chwilę nic nie mówił.
-Zobaczyłem Cię przez szybę i postanowiłem Cię poznać.
-Mnie?
Byłam zaskoczona!!! Bałam się Niemców, nie wiadomo było kiedy coś im odbije..
-Johan a ty?
-Izabella.-wolałam się nie sprzeciwiać.
-Ładne, polskie.
Uśmiechnęłam się.
Jak na Niemca był przystojny i miły.
-Poproszę tę różę. Największą i najpiękniejszą.
-Dla dziewczyny?-zapytałam z uśmiechem wybierając kwiat.
-Może.
Podałam mu z uśmiechem, szczerym.
-Dla Ciebie.
-Dla mnie?
-Ładna róża dla ładnej panny.
Czułam jak po mojej twarzy spływa rumieniec.
-Dziękuje.
-Poruczniku..-odezwał się jakiś inny żołnierz wchodząc do kwiaciarni.-Jedziemy dalej.
-Muszę jechać ale czuje że jeszcze się spotkamy.
-Możliwe.-odparłam trzymając róże i wpatrując się w niego.
-Do zobaczenia.
Wyszedł a ja jeszcze chwile wpatrywałam się w drzwi po czym dotarło do mnie to wszytko. Odłożyłam różę.
-To Niemiec, okupant. Ogarnij się Izka!!-warknęłam do siebie.
Zaczęłam podlewać kwiaty przed kwiaciarnią śpiewając swoją ulubioną piosenkę. Drogi warszawy były już praktycznie puste. Tylko gdzie niegdzie można było dostrzec ludzi, śpieszących się do domu.