-... będzie źle jak nie zawieziemy jej do dowódcy. Nie myśl nawet o tym żeby ją tknąć.
-Nie słuchaj się tak zasad, można je nagiąć... nic przecież jej nie zrobię, wróci w całości... - zaśmiał się.
Dobra, musiałam coś zrobić.
Wjechaliśmy do lasu, wtedy, siedząc za ich plecami postanowiłam wymyślić plan. Cokolwiek.Miałam szanse wyskoczyć, jednak gdy tylko bym to zrobiła mam gwarantowaną kulkę w głowę. Dla nich to nie problem... jednak zaryzykowałam gdy po prawej był spad obok drogi. Zacisnęłam pięści i gdy oni dyskutowali, czy mogą mnie w ogóle dotknąć ja skorzystałam z okazji i gdy tylko skręcali ja wyskoczyłam i spadłam z wozu, turlając się kilka dobrych chwil w dół. Skończyłam uderzając w drzewo, z początku nie mogłam wstać, jednak słyszałam jak dwa szkopy wołają mnie i strzelają.
Pobiegłam przed siebie mając nadzieję, że mnie nie postrzelą, że wyjdę z tego cało. Jednak przeliczyłam się i poczułam ból w prawym ramieniu. Krzyknęłam, jednak biegłam dalej nie oglądając się. Ukrywałam się za drzewami, by utrudnić im trafienie. Dopiero potem wpadłam na jednego z nich i wtedy moja próba ucieczki okazała się problemem. Zderzenie było tak silne, że upadłam i zaczęłam czołgać się jak najdalej od nich.
-Szkoda, że podjęłaś próbę ucieczki... - westchnął jeden z nich.
-Zostaw mnie w spokoju! Ty i cała reszta jesteście do dupy! - krzyknęłam po niemiecku. Jeden z nich dotknął mojego ramienia a ja strząsnęłam jego paskudne łapska. - Zostaw mnie psie!
-Trzeba ją chyba uspokoić... - dodał ten, na którego wpadłam.
Zacisnęłam zęby i gdy jeden z nich zbliżał się do mnie starałam się uspokoić. Wstałam i patrzyłam w górę, z uniesioną głową na tego pieprzonego szkopa i czułam tylko, jak wgłębi siebie umieram z bólu przez krwawiące ramię.
-Chyba nie będzie stawiać oporu. - roześmiali się pozostali.
-Dawaj, Johan, chyba nie odmówisz. - uśmiechnęłam się zachęcająco.
Łatwo go podpuściłam, gdy zbliżył się do mnie i chciał mnie brutalnie pocałować, ja skorzystałam z okazji i wyjęłam z jego pasa broń. Wycelowałam w jego pierś, zaskoczony tylko na mnie patrzył, potem zaczął się śmiać. Ja, twardo stojąc, nie obawiając się konsekwencji że zabiję jednego z nich powoli naciskałam spust.
-No, zastrzel mnie. - parsknął Johan.
-Nie jestem tobą. - wycedziłam przez zęby. - Nie zabijam. Chcę tylko wolności, nic nie zrobiłam.
Gdy przyciągnął mnie do siebie, dotykając mój tyłek zła, wręcz wściekła strzeliłam mu w kolano. Johan krzyknął, padając na kolana, pozostali tylko wpatrywali się to we mnie, to w niego.
Odwróciłam się do nich i wycelowałam.
-Nawet nie umiesz się posługiwać bronią. - odparł jeden z nich niewzruszony.
-Odłóż to albo od razu wlepimy ci dwie kulki w łeb.
-Puśćcie mnie. - wycedziłam.
Jeden z nich podszedł do mnie zbyt blisko, jednak nie zamierzałam strzelać. Zacisnęłam zęby i zamknęłam oczy gdy stanął zbyt blisko mnie.
-Nie pozwolę wam mnie nawet palcem dotknąć. - prawie naplułam mu w twarz. Spojrzałam mu prosto w oczy. - Nie ugnę się przed takim diabłem jak ty czy któryś z was.
-Jednak, radziłbym jechać z nami jeśli chcesz pożyć. - uśmiechnął się.
-Po co wam ja...? - spytałam zupełnie w szoku.
-Ktoś doniósł nam o tajnej polskiej, psiej organizacji a wspomniał o Zośce, która często chodzi między cukiernią a kwiaciarnią, to ty, prawda?
-N...Nie... - kręciłam głową w szoku.
Kto mógł nas wydać...?
-Wiesz coś na ten temat? Na temat tej organizacji? To wszystko wyśpiewasz ładnie u dowódcy. Idziesz z nami.
Złapał mnie za postrzelone ramię i wytargał z lasu. Johan za pomocą tego drugiego dotarł do wozu. Już mogłam się pożegnać... ze wszystkim...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz